vrijdag 20 november 2015

Puntmutsje

De smaak? Die heb ik inderdaad te pakken... Gek gezegde eigenlijk. Dit puntmutsje naar eigen patroon gemaakt en niks opgeschreven. Lekker eigenwijs, omdat ik daar tijdens het haken geen zin in heb ;-)

dinsdag 17 november 2015

Drakenmutsje

Dit mutsje wilde ik al heel lang haken. Het is een combinatie van verschillende patronen. Erg leuk om ook daarin steeds flexibeler te zijn!

dinsdag 10 november 2015

Muts

Nog bedankt voor jullie lieve reacties op mijn vorige blog! Toch wel bijzonder dat je zelfs digitaal met elkaar kunt meeleven... :-)

Vandaag wat anders. Mijn trui is af. Een foto volgt binnenkort. Ik had er alleen één bij avondlicht en dat geeft niet zo duidelijk de kleur weer.

Van de restjes heb ik vorige week een lieve jongensmuts gehaakt.
Heerlijk om na zo'n lange klus, weer even een werkje te doen met snel resultaat!

zaterdag 7 november 2015

Gekend, geliefd!

Het zijn vreemde tijden. Onrustig in ons privéleven, onrustig in de wereld. Soms word je er steeds opnieuw mee geconfronteerd: het leven is niet maakbaar. Natuurlijk kunnen we zelf een heleboel in ons leven. Tal van mogelijkheden. Maar het is allemaal gegeven.

Wat een troost in moeilijke tijden, dat we niet zelf hoeven door te modderen. Er is een God die je kent en die van je houdt. Bij Hem is veiligheid, dwars door alle onrust heen!

zaterdag 29 augustus 2015

Rust

Sinds mijn bericht over mijn Facebook- en emailvermindering, zijn er drie weken voorbij. De eerste week ging het heel goed. Ik merkte soms rond een uur of 3 dat ik mijn mail al wilde checken, maar ik kon het uitstellen tot 4 uur. De tweede week maakte ik wat uitzonderingen wat e-mail betreft en aan het eind van de tweede week was de duidelijke afbakening van kijken tussen 16:00 en 18:00 vergaan.

De derde week heb ik het checken van mijn mail en facebook weer gedaan als van ouds. Ik merk dat het geen rust in mn hoofd biedt en toch geeft het over het algemeen gezelligheid.
Ik merk ook dat, hoe moeier ik ben, hoe meer ik geneigd ben vaker te checken. Terwijl het dan juist meer onrust geeft. Wat is dat toch?

Herkennen jullie dit? Hoe werkt dit voor jullie?

Ik heb me voorgenomen om toch weer een week tussen 16:00 en 18:00 te checken.

maandag 24 augustus 2015

Sleutelbordje

Wat is het toch leuk om dingen te kunnen maken die simpel zijn, maar toch net effe anders!

Het idee vond ik op pinterest en M. heeft eigenlijk nog het meeste werk verricht. Met zo'n cadeautje kan ik niet wachten om het te geven... :-)

Tekst op canvas

Opeens had ik een idee. Ik zag dit kleine canvasje liggen en dacht: zou ik daar niet met stabilopennen een tekst op kunnen schrijven?

Ja, het kan! ;-)

Etui

Dit is mijn etui. Ik gebruik hem elke dag op school. Naast het feit dat hij lekker origineel is, is hij ook erg praktisch: er zijn al 2 ritsen kapot, maar als die maar dicht zitten, gebruik ik daarna gewoon de volgende rits!

donderdag 13 augustus 2015

dinsdag 11 augustus 2015

Binnen!

De bestelde wol is binnen en ik ben meteen begonnen. Waaraan, dat verklap ik nog niet, maar het kan even duren....

maandag 10 augustus 2015

Op rantsoen

Vanaf afgelopen zaterdag ben ik op rantsoen. Niet wat eten betreft, maar een Facebook en e-mailrantsoen. Dat komt omdat ik tijdens onze vakantieweek steeds allerlei mailtjes kreeg en Facebook vaak bekeek (dat wil je tóch, als een collega hoogzwanger is). En ik merkte dat het me steeds terugbracht naar de drukte van alledag. Terwijl ik juist rust wou. Ik wilde helemaal niet herinnerd worden aan allerlei dingen die georganiseerd werden, allerlei Facebookfoto's zien waar ik niet in geinteresseerd ben etc.

En toen besloot ik: ik ga op rantsoen! Als het me op vakantie onrustig maakt, dan waarschijnlijk ook in het alledaagse leven, al merk je dat minder omdat je al in de drukte zit.
Meestal ben ik dan heel radicaal, wat ik vervolgens maar één dag volhoud. Dus bedacht ik voorlopig (twee weken) te gaan minderen. Om eens te zien wat dat brengt.

De komende twee weken dus alleen e-mail en Facebook tussen 16:00 en 18:00. De rest van de dag wacht het maar even. Ik ben benieuwd.

vrijdag 7 augustus 2015

Ik zie, ik zie...

Vanavond zijn M. en ik heerlijk wezen wokken. Ons mannetje was in goede handen, want we waren bij mijn schoonouders op de camping. Wat goed om even tijd te hebben voor elkaar en niet na te hoeven denken over de volgende voeding!

Bij de wok lagen mooie enveloppen. Nou ja, het waren papieren placemats en ze moesten nog geknipt, gevouwen en geplakt worden. Maar ik zág ze al voor me...

Eén placemat ging er mee naar huis. Goed voor twee enveloppen. Als je je ogen goed openhoudt, vind je in je omgeving genoeg materiaal om gezellige dingetjes van te maken. En daar kan ik enorm van genieten!

woensdag 29 juli 2015

Bezigheidstherapie

Door alle stress van het op vakantie gaan en weer thuiskomen en van een kind dat helemaal uit zijn doen is, moet ik weer even op adem komen. We constateerden hier zondagavond al, dat we het allebei helemaal hadden gehad. Maar waar M. na een nacht goed slapen weer in orde is, heb ik daar wel een week voor nodig.

Dat betekent dat ik me koest moet houden. Weinig lezen (want concentratie put me uit), weinig digitale dingen. Het liefst gewoon "zijn".
Best lastig als je je snel verveelt, maar het is me tot nu toe gelukt. Zo nu en dan kleur ik es een plaat in, ik luister muziek en... ik haak!

Dit mutsje is het resultaat van gisteren en vandaag. Combinatie van twee patronen. Deze en deze.

Het schaap van mijn zoontje is een gewillig model ;-)


Voor het oprapen

Grasje van mijn moeder, een paar kaarsen erop. Wat snoepjes erin.
Soms is een beetje gezelligheid zo simpel te creeeren. Het ligt voor het oprapen. Net als deze snoepjes ;-)

dinsdag 28 juli 2015

Labels maken

Mijn man wordt er wel eens gek van. Afval wordt hier vaak door mij nog eens goed bekeken. Heb ik het idee dat ik er nog wat meekan, dan vind ik het moeilijk om weg te gooien. Zelfs al weet ik dat ik er voorlopig geen tijd voor heb om wat te maken.
Zo ook dit doosje van Nespresso poederzakjes. De binnenkant zag er zo geschikt uit voor het maken van labels. En nu ik toch vakantie heb ben ik er meteen mee aan de slag gegaan. Eén label heb ik enkelzijdig gehouden. Het koffiebonenplaatje sprak tot mijn verbeelding.
Ik hou ervan als je zo simpel iets leuks en bruikbaars kunt maken!



maandag 27 juli 2015

Think positive

Twee dagen, twee ritten -één met en één zonder caravan- en een baby die helemaal van slag is later, zitten we weer hoog en droog thuis.

Wat was het een gedoe. Zaterdag zouden we pas vanaf 15:00 de camping op mogen. Dus toen bleek dat het ging stormen, twijfelden we. Mn schoonouders zouden namelijk voor ons de caravan naar de plek van bestemming brengen. Met dat weer echt niet verstandig.
Na veel getwijfel en gebel besloten we: we gaan toch, maar eerder. De campingeigenaar liet ons eerder toe.
Haasje-repje alle spullen gepakt. Ons kleine mannetje sloeg een eerste slaapje over en daar gingen we.

In de regen en wind hebben man en schoonvader de boel neergezet en toen konden we onze intrek nemen. Intussen had onze kleine nog steeds niet geslapen, terwijl hij eigenlijk niet goed zonder kan. Halverwege de dag een poosje in de maxicosi en dat was het dan alweer. Hoewel hij heel lief bleef, sliep hij maar niet. 's avonds was hij er ellendig van. Brullen, stuiteren en kokhalzen. Maar slapen ging niet. Tot hij om half 12 van pure vermoeidheid eindelijk de slaap vatte. Gelukkig maar! Wij zijn direct, brak als we waren, ook ons bed ingegaan.

De volgende dag was het weer hetzelfde verhaal. De slaap was ver te zoeken. Het zonnetje scheen heerlijk, maar we wisten dat er voor de komende dagen regen was voorspeld. Uiteindelijk toch maar besloten onze spullen weer in te pakken en te gaan.

Caravan achter de auto. Voor het eerst zo gereden, met weer een huilend en verslikkend jongetje achterin. Zo ellendig! Als je op de snelweg zit, kan je niet bij je kindje als het zich verslikt. Van pure angst toch halverwege op de vluchtstrook gestopt om hem op adem te laten komen.

's Avonds kwamen we bekaf weer thuis. Dan ben je zo dankbaar als je mannetje eindelijk slaapt en jijzelf ook kan liggen!!

En nu zitten we dus thuis. Ik heb nog nooit zo weinig was gehad na een vakantie. ;-) Ik vind het heerlijk dat ons mannetje slaapt. Ik ben blij dat we niks hoeven en dat we veilig en gezond zijn en niet te vergeten samen. En toen ik net door de regen fietste, was ik gewoon aan het genieten. Wat hebben we het eigenlijk goed!

Nou was ik van plan om nog knutselfoto's te laten zien, maar die komen nog wel. Dit verhaal is genoeg op zich...

vrijdag 24 juli 2015

Ik ga op reis en ik neem mee...

Ik ben aan het pakken voor de vakantie. Daar ben ik nooit zo goed in: ik wil álles wel meenemen!

Met zulke opbergdoosjes kom je een heel eind... Ik word hier zo gelukkig van!

zondag 12 juli 2015

Op grote voet

Ons mannetje leeft op grote voet... Ik had expres een grote maat babyslofjes gekozen, om te haken. En toen ik ze klaar had, pasten ze al niet meer.
Ach... Er zijn weer veeeeel baby's op komst! Er is er vast wel één die groen als lievelingskleur heeft.
Ps. het ieniemini baby'tje in de schelp is gemaakt door Elianne Schoneveld, poppenmaakster.

woensdag 8 juli 2015

Nieuw blog

Voor de geinteresseerden onder ons: ik ben naast dit blog een nieuw blog begonnen. Het draait om namen. Ik vind het leuk om daar over na te denken en dit deel ik graag met jullie. Kom eens kijken op www.namelijk.blogspot.com!

dinsdag 7 juli 2015

Gezonde chocomousse

Jaaaa, je leest het goed! Ik zit aan de chocolademousse, een gezonde nog wel. Helemaal enthousiast!!

Men neme 1/2 avocado, een banaan, twee eetlepelscacaopoeder en evt een theelepel honing. Alles in de blender en mixen maar.
Om het wat beter te blenderen kan je er een scheutje water of melk aan toevoegen.
Het is zoooo lekker!


Ps. Heb je het erg warm, dan kan je ook bevroren banaan nemen. Dan krijg je wat koelere mousse.

vrijdag 19 juni 2015

Hartig

Zo veel als dat ik gefröbeld heb, tijdens het eind van de zwangerschap, zo weinig komt er nu van. Maar zo af en toe borrelt er wat en zo kwam dit hartje ter wereld.

Al heel lang was ik van plan om goedkoop een plaid aan te schaffen, die ik lekker verknippen kan. Goedkope manier van vilt aanschaffen en zo kwam dit hartje ter wereld.

Ik moet dan ook echt alles pakken wat ik eventueel nodig zou kunnen hebben. Schaar, kralen, vulling, lintjes, garen. Als ik iets vergeet of niet bij de hand heb, kan het zomaar zijn dat het vroegtijdig stokt en weken, zo niet maanden blijft liggen. Maar nu had ik alles bij de hand. En zo kwam dit hartje ter wereld.

Rest mij nog te zeggen dat die festonsteek héél leuk is, maar o zo onhandig als je ook het lintje wil vastnaaien. Tips zijn welkom! ;-)

zaterdag 16 mei 2015

Simpel en leuk!

Omdat we de laatste tijd veel bezig zijn met andere zaken, komt er van diepzinnige, langdurige creatieve projecten niet zoveel terecht. Wat ik nu doe in mijn vrije tijd, moet makkelijk weg te leggen zijn en snel weer op te pakken. En dus maak ik allerlei kaartjes.
Nodig: potlood, gum, witte correspondentiekaarten en fineliners.

Zó simpel en ik heb er zó'n lol in!



woensdag 15 april 2015

Kaartjes...

Wat een bijzondere tijd is dit: naast het feit dat je leven op z'n kop staat en je met z'n drietjes opnieuw moet 'tunen', naast al het genieten, de slapeloze dagen ('s nachts slaapt E. voorlopig als een os), naast het uitzoeken van welk huiltje waarbij hoort, merk je ook weer hoeveel mensen er om je heen staan... En wat zijn dat er veel!!
Kaartjes stroomden binnen! Pakketjes met cadeautjes, kleertjes en lieve woorden. En niet te vergeten alle mensen die even vragen hoe het gaat. Of die even langs willen komen.
Zoveel aandacht en liefde. Om je even in te koesteren en te beseffen: we worden geliefd. En we hebben zelf ook heel veel mensen om ván te houden. Wat een rijkdom!



vrijdag 27 maart 2015

Draadeieren

De komende tijd zal ik weer wat minder frequent bloggen. Het lecen met een kleintje ziet er weer totaal anders uit dan die zonder, dus ook qua bloggen zal ik moeten zien wat daarbij past. (Om nog maar niet te spreken van het moment dat het verlof weer voorbij is.

Van voor de bevalling had ik nog een knutsel voor jullie op de foto gezet: draadeieren. Zo vlak voor Pasen wil ik ze toch nog even laten zien.

Er zijn verschillende "recepten". Ik deed het zo:

Nodig: waterballonnen, evt. Luchtpompje, behanglijm, lange draden katoen

* blaas met een pompje waterballonnen, tot eivorm. Leg er een knoopje in.
* neem een lang stuk katoen, laat die in de behanglijm zakken en haal hem er weer uit. Ga met duim en wijsvinger langs de draad om overtollig lijm te verwijderen.
* wikkel de draad kriskras om de ballon heen. "verdeel" eerlijk.
* laat het GOED drogen. Beter te lang dan te kort. Het beste is om er een nacht tussen te laten zitten.
* prik de ballon kapot en verwijder alle ballonrestjes.

Als de draad goed onder de lijm zat, is het ei nu vrij stevig en heb je geen slappe stukjes draad.

Succes ermee!

maandag 16 maart 2015

Hoera!

Zaterdagmorgen was het dan zover. We hebben een zoon! We zijn zo dankbaar! Alles gaat goed en we genieten volop.

Over een poosje hoop ik weer terug te zijn hier.

Groetjes van een trotse moeder.

vrijdag 13 maart 2015

Ik fles, jij flest, wij worden geflest

Glaswerk, flessen, potten in de vensterbank: het is weer helemaal 'in'. Hoewel ik niet zoveel heb met hypes en het liefst zelf kies wat ik in ons huis neerzet, heb ik toch wel een glasliefde. Het ligt er alleen aan hoe en wat. Misschien ben ik daarin aangestoken door Elizabeth, die een voorliefde heeft voor gekleurd glas.  

Hoe dan ook, tijdens onze huwelijksreis in Spanje 3 jaar geleden, bleek mijn tick: in ons hotel serveerden ze water in een schattig flesje. Door de vorm en 'glasopdruk', heb ik uiteindelijk de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of ik zo'n flesje mee mocht nemen. Achteraf zéér voorzichtig: waarschijnlijk belandden ze direct na afruimen bij het glasafval.

Laatst vond ik een fles met lange hals bij de kringloop. En wat het dan is, dat je de ene fles laat staan en de andere mee 'moet', weet ik niet. Deze fles was duidelijk van het laatste kaliber.

Nu onze vensterbank nodig toe was aan wat geschuif en restyling, heb ik met wat extra flesjes toch maar eens een glasdecoratie gemaakt. En ik merk dat ik er echt van geniet! Steeds als ik ernaar kijk...

Overigens heb ik de laatste tijd wel meer flessen gekocht.. Maar dat zal deze fase van ons leven wel zijn ;-)


donderdag 12 maart 2015

Etui voor haaknaalden

Al in de zomer kreeg ik van mijn zus en zwager een patroon voor een haaknaalden-etuitje of is het haaknaaldetui'tje? Hoe dan ook, ik heb hem deze week maar eens gemaakt.

Het is een ideaal etuitje, omdat hij ruim genoeg is om ook een schaar en doosje met naalden en spelden in op te bergen. Heel handig voor op vakantie bijvoorbeeld.

Het patroon is hier te vinden.

woensdag 11 maart 2015

Gewonnen!

Jullie hadden nog een blog tegoed, over iets dat ik had gewonnen. Dus bij deze.
Twee weken geleden werd ik gebeld door een medewerkster van de Etos. Of het klopte dat ik bij de Etos luiers had gekocht? Jazeker. Dat had ik.
Én ik had mijn gegevens doorgegeven om mee te dingen naar een jaar gratis luiers.. Er was één klein probleempje: ik had officieel de luiers een week te vroeg gekocht. Dus ik zou nog teruggebeld worden....

Vol spanning wachtte ik af en ja hoor, na een klein half uurtje ging de telefoon weer. "Gefeliciteerd, je hebt gewonnen!"
Adrenaline voor de rest van de dag. Wat leuk! Had ik zomaar gewonnen. Echt een verrassing.

Samen met mn moeder ben ik de vrijdag erop mijn prijs in ontvangst gaan nemen. Kreeg ik ook nog van de plaatselijke Etos een heuse luiertaart als felicitatie. Het kon niet op! We hebben er meteen een gezellig uitje van gemaakt met koffie en gebak. Want ja, zoiets moet je toch vieren?!


dinsdag 10 maart 2015

Magnistueus!

Nog steeds geen wasmiddel hier. De lege emmers staan leeg te wezen op een plekje in de kamer. Maar toch heb ik gisteren weer iets gedaan wat ik nooit zou doen in "gewone" tijden, omdat ik niet zo'n baktype ben: ik heb Zeeuwse bolussen gebakken!

Er ging van alles mis. Het deeg was te plakkerig en later te droog, ik had suiker deels door het deeg gekneed. En de handdoek die ik gebruikte om het deeg mee af te dekken (om te laten rijzen) was blijkbaar te nat geweest. Toen ik kwam kijken, lagen er zompige deegballetjes in een laag suikerwater.

-je snapt nu dat ik geen baktype ben-

Maar ik versaagde niet, en heb gewoon het proces afgemaakt. Ze zijn iets te krokant geworden, maar mierzoet, zoals het hoort, en volgens M. magnistueus! ;-)



maandag 9 maart 2015

Het afgehaakte afhaken... (2)

Het weekend is weer voorbij, M. is weer aan het werk en ik loop ook nog rond. Stiekem vond ik het wel een grappig idee dat ik even geen blog had geschreven. Ik zag ik mijn grootheidswaanzin al allerlei mensen mijn blog in de gaten houden... "Zou ze al bevallen zijn?" Maar nu de week weer van start is gegaan, is het veel te leuk om af en toe een berichtjes achter te laten. Dus ik ben weer van de partij ;-)

Als je nog wat onafgemaakte projecten hebt liggen in huis, blijkt een zwangerschap een prima middel om eens wat dingen af te ronden...

Nadat ik het girafje heb afgehaakt, moest mijn Granny Stripesdeken er ook aan geloven. Oorspronkelijk was de bedoeling om er een tweepersoons sprei van te maken, maar hij werd te breed en na verloop van tijd ook te zwaar naar mijn zin.
Af en toe legde ik hem uit op de vloer en toen ik dat laatst deed, dacht ik: het zou een prachtig speelkleed zijn!

Het enige dat nog moest gebeuren was de baan afmaken en afhechten. Daarna begon een gezellig karweitje: de zijdraadjes wegwerken.
Het hele haakproces had ik daar tegenop gezien, omdat ik niet zo goed wist hoe ik dat zou doen. Laat ik nu laatst met een goede garennaald draadjes hebben moeten wegwerken...! Dat was dus geen probleem meer.

Het was een lang project met veel pauzes, maar ik ben uiterst tevreden over het resultaat!

vrijdag 6 maart 2015

Bloemen!

Vandaag was ik zoals gezegd van plan om wasmiddel te maken. Nu is het zo dat ik er heel veel zin in had, maar dat het nu al middag is en er nog niets van is gekomen. Dat is zo heerlijk! Zodanig bezig zijn, dat zelfs de dingen die je wilt doen, nog even moeten wachten. Vanmorgen heb ik uitgebreid zitten bellen met één van mijn zussen. Een koffievisite, zeg maar, maar dan over de telefoon. En dan vliegt de ochtend voorbij.

En nu staat er nog steeds genoeg op mijn lijstje om de dag mee te vullen. Zo komen we er wel. Eigenlijk is het een heel bevoorrechte positie: dat wat je wilt doen, kan, maar hoeft niet. In mijn geval zijn er geen urgente dingen meer. Lukt het niet, dan niet. Moet ik even liggen, dan ga ik even liggen. Heb ik zin in taart, dan haal ik taart. (Nee, eerlijk, het is bij die ene keer gebleven!)
En ik ben ook zo blij met M. Gisteren nam hij een bos bloemen mee voor mij. Omdat het de onjaardag was van ons kleintje. Ik zat net een beetje beteuterd te wezen van de dag, moe, zat, en heel zwanger en toen kwam hij met de bos binnen. Ik kan je zeggen, dat dat zoveel helpt!

Al met al ben ik dus een heel gezegend persoon. Een blij mens! Blijheid en dankbaarheid!

PS. Ik heb vorige week overigens ook zo'n leuke prijs gewonnen. Daarover later meer.

donderdag 5 maart 2015

Uitgerekend vandaag!

40! Ik kom... Wie niet weg is, wordt gezien...
Dat zinnetje zit de hele dag al in mn hoofd. Er zit hier iemand verstoppertje te spelen. Vandaag ben ik uitgerekend. En ook al bevalt maar een heel klein percentage op de dag zelf: het is toch best gek. Vandaag is het 5 maart. De datum die ik zo vaak heb genoemd. En toch  waarschijnlijk de onjaardag van mijn kleine hummeltje. Die zich goed heeft verstopt.
En dus gaan we maar gewoon weer verder met spelletjes, haken, bezoeken van de verloskundige etc.
Als ik me morgen goed voel, ga ik weer met een klein projectje starten. Vanavond neemt M. met de boodschappen sunlightzeep mee en dan kan ik eens proberen zelf wasmiddel te maken. Heb er nu al zin in!
Ik hou jullie op de hoogte.

dinsdag 3 maart 2015

Ik ben er nog..

Vandaag was een vreemde dag. Er is van alles en niks gebeurd. Allereerst was ik in mijn hoofd erg bezig met een vriendin, die een belangrijke operatie moest ondergaan. Terwijl ik aan mijn ontbijtje zat, moest zij zich melden in het ziekenhuis. En gaande weg de dag hoop je dan weer wat te horen. (Wat ook is gebeurd). We hopen op meer positieve berichten over een paar weken. Ik ben trots op haar, hoe ze de dingen oppakt en vooral op wie ze is!
De dag vulde zich verder met allerlei onbenulligheden: ik mocht ergens wat leuke spelletjes komen ophalen (waarvoor dank!), heb wat gehaakt en mezelf verwend met een schaaltje met fruit. Ook ben ik nog wat aan het crea-en voor de babykamer... Er kan nog meer bij... Maar ik moet eerst eens zien of ik het leuk genoeg vind.
Een dag met van alles en niks, zoals ik al zei. Toch heb ik de hele dag willen bloggen, waarom weet ik niet. Nu is het er dus toch van gekomen! ;-)

zaterdag 28 februari 2015

Het afgehaakte afhaken...

Zaterdag! Een hele lege zaterdag, wat hou ik ervan! Zelfs nu ik met verlof ben en elke door de weekse dag voelt als zaterdag, vind ik dit nog steeds een heerlijke dag. Het zal wel tussen de oren zitten.

Nu ik "opeens" zoveel tijd heb, haak ik wat af! Nieuwe mutsjes, beestjes en lapjes, maar ook dingen die zijn blijven liggen. Zoals het afhaken van een girafje. Nee, niet het girafje was afgehaakt, maar ik. En nu moet hij nog even afgehaakt worden. Snappie?

Het lastige is alleen dat de meeste bolletjes katoen in de krochten van mijn haakmand lagen, allemaal verstrikt en door elkaar. Dus nu, op deze zaterdagochtend moest ik maar eindelijk eens inventariseren wat ik eigenlijk onderin mijn haakmand nog had liggen.
Alles is weer in orde en netjes opgeruimd. Wat kan je daar blij van worden!

donderdag 26 februari 2015

Voluit

Zoals veel aanstaande ouders doen, zijn wij gisteravond nog lekker even uit geweest. Nog één keer samen, zonder oppas te hoeven regelen naar de chinees. Van tevoren had ik me al voorbereid op weinig eten. En dat was geen gek plan. Met een klaar kind in je buik uit eten gaan, dan ben je al vol als je nog 'moet' gaan beginnen....

Gelukkig gaat het ook meer om het samenzijn dan om het eten op zich en hebben we het -uiteraard- gezellig gehad samen. Ik ben blij dat we de mogelijkheid hadden om dit te doen. Ondanks dat het anders werkt dan normaal gesproken.

Toch zie ik stiekem nu al uit naar het moment dat ik weer voluit eten kan, in plaats van vol uit eten.

dinsdag 24 februari 2015

Nog even de tijd...

Ja, cliché's heb ik al genoemd. Maar ze blijven komen. Zoals "geniet van je rust, nu kan het nog". Maar het is natuurlijk niet voor niets een cliché. Omdat het gewoon ontzettend waar is. Elke ochtend dat ik uitgeslapen heb, denk ik: nog héél even en dan zal dat uitslapen een zeldzaamheid worden! Maar ach:"je krijgt er ook ontzettend veel voor terug", zegt de volgende dan.

En terwijl ik al wachtend mijn blogs typ, vind ik het zo jammer dat ik allerlei dingetjes nog niet kan laten zien... De creatieve projectjes waar ik mee bezig ben. (Want denken jullie nou werkelijk dat ik de hele dag op de bank zit en op mijn horloge kijk?)
Waarom ik niks kan laten zien? Dat heeft natuurlijk te maken met het feit dat wij al weten, wat het is, en jullie nog niet.... Maar ik kan alvast verklappen dat ik zó in m'n nopjes ben met bijv. de babykamer! Heerlijk om daar in en uit te lopen. En daar zitten best wat kleinere of grotere creativiteitjes in verwerkt.

Gisteren ben ik bezig geweest met een houten bord voor de wasruimte. En met veel voldoening bedacht ik, dat ik eindelijk weer eens een creafoto kon tonen. Want of het nou een jongetje of meisje is... De was gaat toch wel door!

maandag 23 februari 2015

Allegaartje

Het weekend is weer achter de rug en we richten ons op de nieuwe week... Zal het deze week komen? Hoewel het mij wel uitkomt, vraag ik me af of de kleine er ook zo over denkt...

In elk geval ben ik alle tekenen van een hoogzwangere wel tegengekomen. Van enorme kippigheid (je kunt beter geen spelletje meer met me doen) tot vreetbuien. En dan ben ik er ook nog eens de hele dag over aan het praten, als er mensen in de buurt zijn.

Vanmiddag kwamen goede vrienden langs en dat zijn heel fijne verzetjes! Ook morgen staat er nog zo'n gezellig koffiemomentje op de planning. En ondertussen voel je je buik dan weer en denk je: zou het? Zou dat het allereerste beginnetje zijn?

vrijdag 20 februari 2015

Eerlijk = eerlijk

Zwanger zijn en verlof hebben is zo'n ramp nog niet. Je kunt er gezellige blogs over schrijven, iedereen is aardig voor je en je hebt een prachtig vooruitzicht (die bevalling even daar gelaten.) Maar soms heb je gewoon je middag niet. Zoals nu.
Ik ben moe, ik verveel me en ik wil taart!
Eerlijk is eerlijk.


Update 16:56:  ik heb toch maar heel decadent een appeltaartje gehaald, tegelijk met de rest van de boodschappen....

donderdag 19 februari 2015

Nesteldrang

Nesteldrang, dat is echt iets waar ik al jaren naar uitkijk. Ik ben niet zo'n poetser van mezelf en moet me er echt toe zetten om ons huis een beetje op orde te houden. Gelukkig heb ik er de tijd voor en sinds kort ook weer wat meer energie dus dat is fijn. Maar echte nesteldrang, dat leek me fantastisch! Dan zie je zo'n oud-Amerikaans plaatje voor je van een pittig huisvrouwtje met een doek om haar korte blonde krullen geknoopt, die fief door het hele huis sjeest, de ramen wagenwijd opengooit en met de mattenklopper alles uitklopt.
Mm-mm...

Laat nou niemand mij verteld hebben dat je allerlei vormen van nesteldrang hebt. Nesteldrang in de zin van schoonmaken, ja dat heb ik wel wat, maar er is me nooit gezegd dat je lijf dan behoorlijk tegen kan zitten, met benen die voelen alsof ze een marathon hebben gelopen en een kind dat zodanig beweegt dat zowel je darmen als je maag goed geshaked worden. Afijn, ik ben gezegend met een vent, die best wil bijspringen. En als ik kan, ga ik zelf aan de slag.
Maar wat me veel meer parten speelt, is de neiging om te hamsteren! Al een week of vier sla ik voorraad in. Allerlei, zeg maar.

Sowieso wil ik een aantal maaltijden uit de kast kunnen trekken, dus de diepvries en kast herbergen groente, vlees, aardappeltjes etc. Maar ook de beschuit, koekjes, pakken sap en alles wat maar enigszins houdbaar is en in de uitverkoop, moet er aan geloven. Koffiefilters, want je zou maar bevallen en je kraambezoek komt en de filters zijn op.... En ga zo maar even door.

En dan heb je ook nog de mannelijke variant van nesteldrang. Want hoewel we dit woord natuurlijk nóóit aan mannen mogen koppelen, wordt er hier in huis wat afgeklust. De zolder, de babykamer en de woonkamer hebben alledrie een metamorfose ondergaan. Er hangt een nieuw lampje in de badkamer. De grote stoel wordt geschuurd en gelakt en zo ook met de trap en trapleuning.
Wat de komst van een kind allemaal niet met je doet! Echt bizar. Maar we genieten er maar gewoon van. Het kan helemaal geen kwaad. Inmiddels kan het kind komen in een schoon, nieuw huis, vol voorraad. Wat wil je nog meer?!

woensdag 18 februari 2015

Voorjaarsmijmeringen

Gisteren had ik een wat mindere dag, maar het zou ook wel gek zijn als die er niet waren. Ik doe ook nog van alles en dat kan ik beter spreiden in plaats van allemaal op 1 dag proppen. Maar ja, dan denk je; stel nou, dat de kleine komt, dan heb ik dit mooi nog gedaan!
Ach ja...

Nu zit ik aan m'n ontbijtje en geniet ik van de heldere lucht die ik door de ramen zie. Vrolijk gekwetter siert de ochtend :-)
Wat ben ik blij dat er weer voorjaar in de lucht zit! Een vroeg voorjaar, daar heb ik helemaal geen bezwaar tegen.

zaterdag 14 februari 2015

Grote dilemma's

Met het begin van een nieuw leven, heb je de prachtige mogelijkheid om nieuwe tradities te creëren. Om te beginnen met een schone lei. Om je vanaf nu goede dingen voor te nemen. Zoals het bijhouden van een fotoboek.....................

Ja, die rij puntjes staat daar expres. Want het bijhouden van een fotoboek vind ik eigenlijk een must. (Waarbij je eigenlijk moet lezen, zoals je het altijd moet lezen: laat het weg en daar staat de harde waarheid). Maar het is ook bijna onmogelijk om dat goed te doen. Er rijzen direct allerlei vragen op. Verzamel ik eerst een jaar foto's en ga ik dan selecteren? Of begin ik meteen en houd ik het bij? Ben ik überhaupt in staat een fotoboek consequent bij te houden? Doe ik het digitaal? (dat is wel heel mooi) Of doe ik het analoog (dan kan ik ook leuke papiertjes/briefjes/kaartjes opplakken) En kan ik een systeem ook bedenken én volhouden, zodat het kind niet drie totaal verschillende fotoboeken krijgt, waarbij de logica ver te zoeken is (dat staat ook weer zo lelijk in de boekenkast!) Kortom, vragen te over.

Tot nu toe heb ik het weten uit te stellen om er een eensluidend antwoord op te geven, maar ik kom uit een plakboekrijk milieu en ook M. komt uit een gezin waar alles goed werd en wordt bijgehouden en wat vind ik dat leuk! Dus voor ik passief de tijd de macht in handen geef en dan maar uit pure radeloosheid helemaal niets kies, moet ik toch de knoop doorhakken.

Wat zal ik, chaotische, snel als een berg tegen klussen op kijkende, graag alles op orde hebbende, makkelijke, doch ook weer perfectionistische, creatieve, niet-gedisciplineerd te werkgaande vrouw, toch doen -zonder mezelf te frustreren?

Dat is de prijsvraag voor deze week. Degene die het meest creatieve antwoord weet te verzinnen wint een avondje oppassen op mijn kind, zodat ik één avond ongestoord mij kan wijden aan het begin van het fotoboek. Ik ben reuze benieuwd naar alle inzendingen!

vrijdag 13 februari 2015

Verkloskundige

Je moet er een keer aan geloven, zo tegen het einde van je zwangerschap. Of beter: je bed moet er aan geloven. Of nog beter: je man. Want die moet de klos klaren.

Ook hier was het van de week zo ver: het bed moest verhoogd. Terwijl ik lekker onder een dekentje op de bank mijn favoriete programma aan het kijken was, was M. boven hard aan het werk.
Ik ben niet zo'n held als er met zware dingen gewerkt moet worden, dus ik was blij dat ik niet hoefde toe te kijken!

Na enige tijd stond het gevaarte (want dat is een bed op klossen in mijn ogen) goed. Wat dunne planken op een achttal pootjes. En hóóg!
Ik piepte een paar keer: 'houdt ie het wel?' En: 'die van mijn ouders kwam nooit zo hoog, hoor!', waarmee mijn onheldhaftigheid nog maar eens werd bewezen.
Uiteindelijk bewees M. dat het écht stevig genoeg was, want kijk maar: en hij hupste het bed op en deed twee koprollen.

Nou, okee dan. Ik zou het een nachtje proberen.... Een gebroken nachtje, naar wat later bleek, maar toch.

Natuurlijk was het stabiel en ging het goed! M. wist dat allang, die gaat zijn zwangere vrouw nooit in een wankel bed laten slapen. Blijkt maar weer hoe prima hij zijn taken op zich neemt. Vanaf vandaag mag hij zich met recht Verkloskundige noemen!

Succes hè?!

Denk je dat je verlof hebt, ben je nog iedere dag druk...! Gelukkig zijn het allemaal leuke dingen, hoewel ik gisteren wel even mijn grenzen voelde.

Het bijzondere van zwanger zijn, is dat je een publiek onderwerp van bespreking wordt. Waar je tegen een onbekende niet-zwangere niet zómaar begint te praten, durven mensen heel wat te vragen als je zwanger bent. Bijvoorbeeld over wat "het wordt". Nu hebben wij bedacht om dit wél zelf te willen weten, maar nog niet rond te vertellen. (...en zelf had ik voor de aardigheid er bij bedacht: wel aan onbekenden, want die zien we toch niet meer...)

Van de week kreeg ik van m'n zusje C. een uitje. De vrouw die dit verzorgde vroeg me na afloop: "En... Weet je al wat het wordt?"
Nou wil het geval dat C. naast me stond en ik toch bijna aan deze vreemde vertelde wat het ís. Gelukkig wierp C. zich in het gesprek en riep haastig :" ja maar ik mag het niet weten...!"
Oef, dat was op het nippertje!

Toen we afscheid namen, kreeg ik van meerdere vrouwen een: "Succes hè?" toe. Vrouwen die je nooit meer ziet, die ook nooit zullen horen hoe het afliep, maar die je toch alle goeds wensen. Toch grappig hoe zo'n zwangerschap blijkbaar verzusterd.

zondag 8 februari 2015

Dagboek

Met een zucht leg ik hem weg: het dagboekje dat mijn moeder bijhield, toen ze in verwachting was van mij.

Toen ik eenmaal 18 jaar was, kreeg ik het en mocht ik het lezen. En nu ik zelf zwanger ben, is het zo waardevol om opnieuw te lezen.

Een paar dingen moeten me toch van het hart. Bijvoorbeeld hoe gelukkig je jezelf mag prijzen als je in een liefdevol nest geboren wordt. Het zullen ook de hormonen wel zijn, maar ik schiet toch vol als ik lees hoe ik werd verwacht en hoe welkom ik was. En ook is het bijzonder om de rode draad door alles heen te lezen. Een eenvoudig leven van een gezin onder de hoede van hun God. Een rode draad die trouwens nog steeds doorloopt!

Ik heb nieuw respect voor mijn ouders. (Dat had ik natuurlijk al, maar nu nog méér) die het toch maar allemaal klaarden met een groot gezin.

Ik heb ook heel wat afgelachen. Er waren veel herkenbare dingen bij... Iets met een kapotte wasmachine en een uber-beweeglijk kind. (Weten we meteen van wie ons kind het heeft....) Ach ja, dat is blijkbaar van alle tijden.

vrijdag 6 februari 2015

Over handjes, knietjes en wasmachines

Dag 3
Nu ik enigszins begin te wennen aan het hebben van extra tijd, dringt het tot me door dat ik het beste praktisch te werk kan gaan: prioriteiten stellen.

En zo stond ik gisteren al die piepkleine truitjes en broekjes te sorteren. Normaal gesproken gooi ik alles bij elkaar en scheid ik alleen op temperatuur. Maar wat zou het zonde zijn als deze schattige kleertjes direct verpieteren! Dus licht bij licht en donker bij donker. En nu maar hopen dat ze er net zo zacht uit zouden komen, als dat ze erin gingen. (Nee, ik heb geen wasverzachter gebruikt.) Even later kwam ik boven om welgemoed alles op te hangen, trof ik het toch wat anders aan dan gehoopt. Alles was nog KOUD en DRIJFNAT. Oh nee!

Om een lang verhaal kort te maken:
- de kleertjes heb ik met de hand uitgespoeld. Dat maakte me eerst chagrijnig en daarna dankbaar. Opeens besefte ik hoe verwend we zijn met een goede wasmachine.
- manlief heeft de pomp nagekeken, maar die zag er goed uit.
- hoe het nou verder moet, daar zijn we nog niet uit.

En die handjes en knietjes uit de titel....? Daar valt niet heel veel over te vertellen. Redelijk vaak wordt één van tweeën in mijn zij geduwd. Zo van: hé, besef je wel dat ik besta?
Ja hoor, more than you know :-).

donderdag 5 februari 2015

Lijstjes (vervolg)

Dag 2
De was met babykleertjes zit in de wasmachine. Beddengoed was al klaar en ik heb zelfs het bedje al opgemaakt. Zo gek, dat het kind praktisch kan komen, maar dat het ook nog 6 weken kan duren! Inmiddels begint M. erop aan te dringen dat ik een ziekenhuistas klaarmaak. Ook al zoiets geks: iets inpakken waarvan je niet eens weet of je het wel gaat gebruiken..
Gisteren kreeg ik nog een heel leuke aanvulling op mijn lijstje. Zonder dat ze van mijn lijstje afwist, stuurde een vriendin dit kaartje. Heel lief!

woensdag 4 februari 2015

Lijstjes

Dag 1 van mijn zwangerschapsverlof: één grote chaos in mijn hoofd. Mogelijkheden en moetelijkheden buitelen over elkaar heen, terwijl ik na een ontbijtje sta te douchen. Voor mensen met een opgeruimd hoofd moet zo'n verlof heerlijk voelen. Ik daarentegen voel me vooral verward. Ik heb geen overzicht. Wat moet ik doen met zo'n leegte aan tijd en zo'n berg mogelijkheden? Wat, wanneer, waarom? En dan hebben we ook nog factor Baby, waarvan we niet weten wanneer die zich aandient. Onzekerheden alom.

Ik ben een gezegend mens met genoeg vrienden en familie om even een bakkie bij te doen. Dus die mogelijkheid ga ik zeker benutten, besluit ik. En voor de rest ga ik maar gewoon even lijstjes schrijven. Alles wat er is in een categorie stoppen. Theetje erbij... Lekker even rust zoeken. Wie weet vind ik vanzelf m'n weg wel.

dinsdag 6 januari 2015

Long time no see!

Hee lieve mensen,

Al enige tijd besef ik dat mijn blog niets staat te doen op internet. Allerlei dingen zijn daar de oorzaak van, of misschien juist wel eigenlijk niets. Over een maandje hoop ik met zwangerschapsverlof te gaan. Ik zit met wat ideetjes in mijn hoofd, om mijn blog nieuw leven in te blazen. Dus ik zou zeggen: hou het in de gaten!

Voor nu een hartelijke groet voor al mijn lezers!