Voluit

Zoals veel aanstaande ouders doen, zijn wij gisteravond nog lekker even uit geweest. Nog één keer samen, zonder oppas te hoeven regelen naar de chinees. Van tevoren had ik me al voorbereid op weinig eten. En dat was geen gek plan. Met een klaar kind in je buik uit eten gaan, dan ben je al vol als je nog 'moet' gaan beginnen....

Gelukkig gaat het ook meer om het samenzijn dan om het eten op zich en hebben we het -uiteraard- gezellig gehad samen. Ik ben blij dat we de mogelijkheid hadden om dit te doen. Ondanks dat het anders werkt dan normaal gesproken.

Toch zie ik stiekem nu al uit naar het moment dat ik weer voluit eten kan, in plaats van vol uit eten.

Nog even de tijd...

Ja, cliché's heb ik al genoemd. Maar ze blijven komen. Zoals "geniet van je rust, nu kan het nog". Maar het is natuurlijk niet voor niets een cliché. Omdat het gewoon ontzettend waar is. Elke ochtend dat ik uitgeslapen heb, denk ik: nog héél even en dan zal dat uitslapen een zeldzaamheid worden! Maar ach:"je krijgt er ook ontzettend veel voor terug", zegt de volgende dan.

En terwijl ik al wachtend mijn blogs typ, vind ik het zo jammer dat ik allerlei dingetjes nog niet kan laten zien... De creatieve projectjes waar ik mee bezig ben. (Want denken jullie nou werkelijk dat ik de hele dag op de bank zit en op mijn horloge kijk?)
Waarom ik niks kan laten zien? Dat heeft natuurlijk te maken met het feit dat wij al weten, wat het is, en jullie nog niet.... Maar ik kan alvast verklappen dat ik zó in m'n nopjes ben met bijv. de babykamer! Heerlijk om daar in en uit te lopen. En daar zitten best wat kleinere of grotere creativiteitjes in verwerkt.

Gisteren ben ik bezig geweest met een houten bord voor de wasruimte. En met veel voldoening bedacht ik, dat ik eindelijk weer eens een creafoto kon tonen. Want of het nou een jongetje of meisje is... De was gaat toch wel door!

Allegaartje

Het weekend is weer achter de rug en we richten ons op de nieuwe week... Zal het deze week komen? Hoewel het mij wel uitkomt, vraag ik me af of de kleine er ook zo over denkt...

In elk geval ben ik alle tekenen van een hoogzwangere wel tegengekomen. Van enorme kippigheid (je kunt beter geen spelletje meer met me doen) tot vreetbuien. En dan ben ik er ook nog eens de hele dag over aan het praten, als er mensen in de buurt zijn.

Vanmiddag kwamen goede vrienden langs en dat zijn heel fijne verzetjes! Ook morgen staat er nog zo'n gezellig koffiemomentje op de planning. En ondertussen voel je je buik dan weer en denk je: zou het? Zou dat het allereerste beginnetje zijn?

Eerlijk = eerlijk

Zwanger zijn en verlof hebben is zo'n ramp nog niet. Je kunt er gezellige blogs over schrijven, iedereen is aardig voor je en je hebt een prachtig vooruitzicht (die bevalling even daar gelaten.) Maar soms heb je gewoon je middag niet. Zoals nu.

Ik ben moe, ik verveel me en ik wil taart!

Eerlijk is eerlijk.

Update 16:56:  ik heb toch maar heel decadent een appeltaartje gehaald, tegelijk met de rest van de boodschappen....

Nesteldrang

Nesteldrang, dat is echt iets waar ik al jaren naar uitkijk. Ik ben niet zo'n poetser van mezelf en moet me er echt toe zetten om ons huis een beetje op orde te houden. Gelukkig heb ik er de tijd voor en sinds kort ook weer wat meer energie dus dat is fijn. Maar echte nesteldrang, dat leek me fantastisch! Dan zie je zo'n oud-Amerikaans plaatje voor je van een pittig huisvrouwtje met een doek om haar korte blonde krullen geknoopt, die fief door het hele huis sjeest, de ramen wagenwijd opengooit en met de mattenklopper alles uitklopt.
Mm-mm...

Laat nou niemand mij verteld hebben dat je allerlei vormen van nesteldrang hebt. Nesteldrang in de zin van schoonmaken, ja dat heb ik wel wat, maar er is me nooit gezegd dat je lijf dan behoorlijk tegen kan zitten, met benen die voelen alsof ze een marathon hebben gelopen en een kind dat zodanig beweegt dat zowel je darmen als je maag goed geshaked worden. Afijn, ik ben gezegend met een vent, die best wil bijspringen. En als ik kan, ga ik zelf aan de slag.

Maar wat me veel meer parten speelt, is de neiging om te hamsteren! Al een week of vier sla ik voorraad in. Allerlei, zeg maar.

Sowieso wil ik een aantal maaltijden uit de kast kunnen trekken, dus de diepvries en kast herbergen groente, vlees, aardappeltjes etc. Maar ook de beschuit, koekjes, pakken sap en alles wat maar enigszins houdbaar is en in de uitverkoop, moet er aan geloven. Koffiefilters, want je zou maar bevallen en je kraambezoek komt en de filters zijn op.... En ga zo maar even door.

En dan heb je ook nog de mannelijke variant van nesteldrang. Want hoewel we dit woord natuurlijk nóóit aan mannen mogen koppelen, wordt er hier in huis wat afgeklust. De zolder, de babykamer en de woonkamer hebben alledrie een metamorfose ondergaan. Er hangt een nieuw lampje in de badkamer. De grote stoel wordt geschuurd en gelakt en zo ook met de trap en trapleuning.

Wat de komst van een kind allemaal niet met je doet! Echt bizar. Maar we genieten er maar gewoon van. Het kan helemaal geen kwaad. Inmiddels kan het kind komen in een schoon, nieuw huis, vol voorraad. Wat wil je nog meer?!

Voorjaarsmijmeringen

Gisteren had ik een wat mindere dag, maar het zou ook wel gek zijn als die er niet waren. Ik doe ook nog van alles en dat kan ik beter spreiden in plaats van allemaal op 1 dag proppen. Maar ja, dan denk je; stel nou, dat de kleine komt, dan heb ik dit mooi nog gedaan!
Ach ja...

Nu zit ik aan m'n ontbijtje en geniet ik van de heldere lucht die ik door de ramen zie. Vrolijk gekwetter siert de ochtend :-)
Wat ben ik blij dat er weer voorjaar in de lucht zit! Een vroeg voorjaar, daar heb ik helemaal geen bezwaar tegen.

Grote dilemma's

Met het begin van een nieuw leven, heb je de prachtige mogelijkheid om nieuwe tradities te creëren. Om te beginnen met een schone lei. Om je vanaf nu goede dingen voor te nemen. Zoals het bijhouden van een fotoboek.....................

Ja, die rij puntjes staat daar expres. Want het bijhouden van een fotoboek vind ik eigenlijk een must. (Waarbij je eigenlijk moet lezen, zoals je het altijd moet lezen: laat het weg en daar staat de harde waarheid). Maar het is ook bijna onmogelijk om dat goed te doen. Er rijzen direct allerlei vragen op. Verzamel ik eerst een jaar foto's en ga ik dan selecteren? Of begin ik meteen en houd ik het bij? Ben ik überhaupt in staat een fotoboek consequent bij te houden? Doe ik het digitaal? (dat is wel heel mooi) Of doe ik het analoog (dan kan ik ook leuke papiertjes/briefjes/kaartjes opplakken) En kan ik een systeem ook bedenken én volhouden, zodat het kind niet drie totaal verschillende fotoboeken krijgt, waarbij de logica ver te zoeken is (dat staat ook weer zo lelijk in de boekenkast!) Kortom, vragen te over.

Tot nu toe heb ik het weten uit te stellen om er een eensluidend antwoord op te geven, maar ik kom uit een plakboekrijk milieu en ook M. komt uit een gezin waar alles goed werd en wordt bijgehouden en wat vind ik dat leuk! Dus voor ik passief de tijd de macht in handen geef en dan maar uit pure radeloosheid helemaal niets kies, moet ik toch de knoop doorhakken.

Wat zal ik, chaotische, snel als een berg tegen klussen op kijkende, graag alles op orde hebbende, makkelijke, doch ook weer perfectionistische, creatieve, niet-gedisciplineerd te werkgaande vrouw, toch doen -zonder mezelf te frustreren?

Dat is de prijsvraag voor deze week. Degene die het meest creatieve antwoord weet te verzinnen wint een avondje oppassen op mijn kind, zodat ik één avond ongestoord mij kan wijden aan het begin van het fotoboek. Ik ben reuze benieuwd naar alle inzendingen!